DEEL 1 | Juli 2018

We hebben allebei griep gehad en de mijne is nog niet over. Flink verkouden, kop vol snot, spierpijn en moe. Ik ben ook al best een tijd niet helemaal fit.
Ik twijfel even of we wel moeten gaan… we hebben een hotelletje voor twee nachten gereserveerd in Groningen. En daarna nog een nachtje naar Westerbork. Het is prachtig weer en we besluiten om toch te gaan.

En zo zitten we dan midden in de stad Groningen. Ik ben er nooit eerder geweest. De reis er naartoe was voor mij al vermoeiend en vandaag doen we dan ook verder niet zoveel.
De volgende dag gaan we naar het Groninger museum. We struinen wat rond en genieten buiten van het zonnetje. ’s Middags ben ik moe en gaan we terug naar het hotel. Ik ga even liggen en Ruud leest een boek. Vanavond moet Engeland voetballen. We kijken de wedstrijd beneden in het hotel tussen een hoop fanatieke Engelse supporters, eten daar wat en dan ben ik zo moe dat ik bijna omval. Bed in en slapen maar.

’s Ochtends word ik wakker en wil ik opstaan om te gaan plassen. Maar ik merk meteen dat dat niet lukt. Ik zit in een achtbaan en alles om me heen draait. Het gaat razendsnel en het lukt me niet om het te stoppen of om te bewegen. Ruud heeft meteen door dat er iets aan de hand is. Hij komt naast me zitten en stelt me vragen. Alles komt heel vervormd en vaag bij me binnen. Ik hoor dat hij belt met de receptie… dat zijn vriendin ziek is en dat we op de vierde verdieping zitten. Hij krijgt het advies om direct 112 te bellen.
Achteraf hoor ik van Ruud dat ze bij de receptie erg accuraat hebben gehandeld. Binnen een minuut staan ze met twee man sterk, met een AED op de gang klaar. Als Ruud ze nodig heeft, hoeft ie maar te roepen en dan komen ze meteen naar binnen. Ik krijg dit allemaal niet mee, zit vast in een draaikolk.

Even later staat er een ambulancebroeder binnen.
Hij is op de motor en daarom alleen. Met rugzakken en tassen vol apparatuur komt hij naar de 4de verdieping. Binnen no-time lig ik aan allerlei draden en worden er vragen op me afgevuurd. Of we gisteravond drugs hebben gebruikt. Drank misschien? Of ik zwanger kan zijn. Medicatie gebruik. Allemaal nee.
Mijn hart gaat snel, mijn suiker is wat laag… maar verder kan hij niks vinden wat deze heftige klachten veroorzaakt. Hij stuurt ons met spoed door naar het ziekenhuis voor verder onderzoek.

In het ziekenhuis in Groningen krijg ik verschillende tests. Ik wankel op mijn benen en ben kotsmisselijk. De arts vermoed BPPD - los zwevend gruis bij het evenwichtsorgaan dat de duizeligheid veroorzaakt. Ze stuurt ons naar huis en we moeten morgen met klem naar mijn eigen huisarts. De rit naar huis is nog een heel ding als alles zo duizelt. De arts tipt Ruud om vooral niet op te trekken en te remmen, maar heel rustig te rijden. We hebben het gered en thuis duik ik gauw m’n bed in. Ik hoop heel hard dat dit gevoel gauw over is.
Gelukkig weet ik dan nog niet wat er allemaal nog gaat komen.